تلخم و احساس بدبختی می کنم. شاید اگر جنگ شد یا زلزله اومد گمان کنم که خوشبخت بودم. قطعا اشتباه خواهم کرد.
ورق بزن همه فصل های زندگی مو. بعضی رو بکن، بعضی رو کپی کن. اخم کن. باز بخواه. نبوس. فرار کن. عصبانی شو بگو: وبلاگ جای این حرفاست؟
...
امید سم زندگیه. همیشه فکر می کنی همه چیز بهتر میشه و بدتر می شه. دوست داری چشماتو ببندی اما واقعیت با پتک می زنه تو سرت.
خدایا؟ کی می میریم؟ یا اینکه قراره سرطان بگیریم و فکر کنیم زندگی شیرینه؟
+ نوشته شده توسط سارا در چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387 و ساعت
11:25 |